Feathers & grapefruit in videoclip Bubbles

On the 15th of November videoclip Bubbles was released. It is part of my project 3 x 3 = 9 in which I bring an ode to song in all its flavours. Every edition I go into conversation and into duet with a songmaker or performer. This video is a dialogue between burlesque dancer Fae Fortune and me about song and Erotica.⁠ From a young age Fae was hooked on sensual dance, starting with belly dance. Now she performs and teaches belly-, chair-, burlesque- and poledance in Rasa Lila, Amsterdam. A world of glitter, feathers, sensations and playful striptease.
Not for every one it is obvious to feel connected to (one’s own) sensuality. For this video we originally intended to tell the story of the Ugly Duck, the little animal who feels he does not belong and is not worthy, so he hides away from others. He drifts in his bath of senses, but feels trapped in it. One day a swan appears in which the duck sees himself reflected. The Ugly Duck is not able to make contact to the bathtub – the source of erotica / sensations – whereas the swan is trying to seduce the duck to free himself from his fears and open his wings to fly.


Bubbles

Open are the arms of the horizon
where the clouds resound familiar voices
take part of today with all grievances and miracles
come nearer, come nearer

Peel of layer by layer
without veil all flaws visible
what scares me more
being naked to outside
or the naked outside

Shreddin’ of my skin, till I feel weightless
soaring on the wings 
of my own believes and memories
I’m ready now, I’m ready now 

Peel of layer by layer
without veil, all flaws visible
what scares me more
being naked to outside
or the naked outside
being naked to outside
or the naked outside
being naked to outside
or the naked outside


Background story:

From childhood onward I adopted one reason after another that validated that I was not good enough. ⁠⁠One of the first convictions of my insecurity was that I had big ears, then I was too skinny, then my classmate complained I did not have big boobs like my best friend, then I had hairy legs, then my grandmother said my cheeks became fatter.. ⁠So you understand that when it comes to feeling comfortable in my skin, let alone feeling a connection with the word Erotica, I come from far.

⁠One night at a houseparty my friend found me alone in one of the rooms upstairs. She (who was quite drunk) got furious when she found out the reason for my hide away. There was this guy at the party that I had a crush on. She started jumping on me and yelled:⁠

When will you finally realise that you are damn beautiful?

I love your hair
I love your smile
I love your figure
I love your skin
I love your eyes
and you know what?

It is OK that you have a weird nose!



My mind ERRORed: I never thought of my nose before, but she just threw the new reason for my insecurity in my lap. She realised it and sighed. What can I do with you, Milou?⁠ I love your nose.. (Then she started kissing my nose, singing: I love your nose, nose, nose. I love your nose, nose, nose.. I of course continued hiding in the room until the party was over.⁠)
⁠⁠
Although these memories feel as lifetimes ago, I still sometimes feel that my thoughts hold me back from fully being present in my body. And in the end our bodies are the gateway to our senses, which is Erotica in itself, which is Eros = lifeforce. I feel that every ‘reason’ or voice that makes us wanna hide away from the party, the crush, or from appearing on the stage of our lifes, is such a pity. So how do we deal with them? How do we peel of our thoughts, masks, selfmade barriers, to come to full presence and authenticity? I’d love to hear from you! What are your experiences with this theme, if any? How do/did you respond to those voices?



In co-creation with Paradiso Melkweg Productiehuis, Fae Fortune & Rogier van de Ven (production & performance), Lourens Lente (camera, editing & colourgrading), Kristien Jaspers (director videoclip), Colina van Bemmel (1st AD, editing & colourgrading), Thomas Jillings (song magic & mix), Vince Peeters (gaffer), HAL25 (location). Funded by Prins Bernhard Cultuur Fonds, Norma Fonds en Amsterdams Fonds voor de Kunsten. 

Protest songs in Vrijpaleis

Protest songs in Vrijpaleis

Above us hang flags with lyrics of heroes of the last century Bob Marley, Bob Bylan, Nina Simone, Nina Hagen – a celebration, a memoire – but today is not an ode to history. Who are the protest singers of 2021? In which way do they share their message? To answer these questions I invited protest singers Shishani, Benjamin Fro and punt.judith and filmmaker Julia Hollander for the live event of 3 x 3 = 9 in Vrijpaleis Amsterdam.

Protest can be translated as an expression of resistance, negative emotions towards topics in society. Though for the attending musicians, the ethymology of the word ‘protest’ seems more correct. Namely: pro (= forth / before) and testari (= testify or witness). Along with their humour, musicality and knowledge, they give form to their musical activism in which their songs are tools to give voice to the voiceless.

An impression of the live event:

Chairdance crashcourse Taylor

Chairdance crashcourse Taylor

At NYE Burlesque Performance party I met Taylor Made in a tiny dressing room. I was his fangirl right away. He is a dragqueen, pole dancer and burlesque performer from Enschede. For one of the performance nights of 3 x 3 = 9 I invited him to Amsterdam to get to know all about him.

Taylor: My first loves were Madonna and Josephine Baker. They inspired me into the world of music and dance. On primary school I learned that awful things can happen when you are different, so I decided to adapt myself. I changed my favorite colours pink and purple into blue and green. All that time I convinced myself I had to present myself more masculine than I felt inside to proof that I was not (too) gay.

Years later I got a friend who wore make up, crazy costumes, and acted very feminine. I didn’t understand why he would do that to himself. People offended him, and worse. But one day he invited me to go to Amsterdam together where he was a magnet for artists and could enter every party without ticket or guestlist spot. This was an eye opener to me. Why would I act different to please people that are not even nice. If I fully express how I feel inside, I attract the people I want.

Later I discovered drag. This is such a freedom to me. Here men are not chained to any restrictions of how to behave or dress. Especially with the development of gender bending there is so much creative space to let a moustache grow and wear make up if you feel like. I hope that at some point in history there will be just as many labels as there are people on the planet, that every human being fits in its own unique box/label that every one can create for themselves. By that time these boxes and labels will be no longer needed.

This evening Taylor Made performed together with groove tribe Bradu and sonic witches Spill Gold. A night full of great music, delicious Rum-Ginger cake and a crash course coronaproof dancemoves by Taylor (check out below).

Check out Taylors crashcourse here:


To get an impression of the whole night, check this video:

Banner photo by Merel Musch


De geheime tuin van Edouard

In de Tuin van Kapitein Rommel ga ik in gesprek en in duet met singersongwriter Edouard van de Velde. Samen met toetsenist/vocalist Jelle Visser spelen we ‘Sound of Silence’ van Simon & Garfunkel, door Edouard vertaald naar het Frans. Hoe ziet Edouards geheime tuin er uit? Welke rol speelt het lied in zijn leven en wat houdt hij nog steeds stil?


Vocals & Guitar: Edouard van de Velde
Vocals & Keys: Jelle Visser
Concept & Vocals: Milou Mignon
Film: Lourens Lente & Ruben van Zaanen
Audio: Woody Kilibarda

Dit project is mede mogelijk gemaakt dankzij: Gemeente Castricum, De Tuin van Kapitein Rommel. Hartelijk dank aan Tamara Roos, Math Rosendaal & Margot Nell-Meijer

Midist/Wasim and the safe place

Midist/Wasim and the safe place

Yesterday I went to Haarlem to meet Midist and Wasim in their studio. We drink coffee in the kitchen next to their studio, exchange current state of minds, songs and visions.

Wasim: I actually wanted to wear black today, but the weather convinced me otherwise. Did you hear about the fire at Beirut’s Port? Such a tragedy happens there now. Beirut is the most beautiful place that is meant for people to enjoy life to the fullest.

Midist: People are traumatized, when they see smoke, they start running. 160 schools are vanished away. Even the music venue where people used to go at night to forget about all the sadness of the day, has now disappeared. I am collecting stuff to bring for when I go back. Pencils, food, cloths. People have nothing no more.

We move to the studio where Midist is about to play the first song of their – soon to be released – album. Before it starts, Wasim reads the prescription.

Wasim: This medicine is 7 minutes and 7 seconds. Best to allow it to come through you and let it do its work. You can drink water before and after. For the ultimate benefit you can best start and end the day with it.

I take a seat on the couch in front of the speaker. The room is filled with the smell of Palo Santo, fresh September air and the church bells of the St. Bavo Church coming through the window. The song takes me by the hand on a journey to a desert night, Wasim is right beside me. All I can do is surrender to his incredible voice, letting his strength, his grief, his love, shivers my skin for 7 minutes and 7 seconds. From the couch I can see the sunny rooftops of Haarlems city centre. The memories of my high school years get infused by perspectives on life that are strange to the city I experienced 15 years ago, but are not from afar, this journey is happening right here, through this song, and the men I met an hour ago, sharing their stories with me.

Milou: What do you experience while listening to your music?

Wasim: We listen to this when we feel at the edge of ourselves. It gives strength and is at times the most powerful medicine. It shows so well how I feel right now. Even more than when I wrote it. The vision I had back then, is manifested through this piece of music. I can’t wait to release it.

Milou: What is the medicine you want to share through your music?

Wasim: The one thing people need most right now, is a pill of hope. We need it to survive and I feel there is a lack of it.

Midist: I disagree with you. You are not thinking about all the dictators (or dinosaurs) giving people false hope. It doesn’t bring you anywhere. We need to focus on how we continue, where to go.

Wasim: Hope is the fire that makes you able to fight anything that keeps you from the safe place.

Milou: What is that place like?

Wasim: Where I have a peaceful space and mind in and around me, where I can be the person I am, where fear is not there.

Milou: Where does music itself happen when music becomes medicine? In the melodies, in you, in me, in our voices, in between us, in our brains, in the instrument? Or maybe in the place where you don’t experience any separation between you and the music you play, and the others you are performing with?

Wasim: Thats it. Music is the place where I feel one. When thinking about my family and their sorrow, I feel scattered. I have to neglect a part of myself in order to also be fully here, to enjoy life and bring things forward. Music is the only place where I feel whole.

I invited Midist/Wasim to share their music and stories at Fruittuin van West during one of the 3 x 3 = 9 performance evenings:


Meloen, Mali, Maringo

Op 13 september vindt de tweede editie plaats van 3×3=9. Een avond vol verhalen en muziek met Wasim Arslan, Mario Goossens, en Sabali. We vieren en onderzoeken het lied als medicijn in het labyrint van de Fruittuin van West

Voorafgaand aan deze avond ontmoet ik Maringo Bérénos van de muzikale beweging Sabali. Maringo maakt muziek met Afrikaanse, Caribische en Zuid-Amerikaanse invloeden en Nederlandse teksten. Ik nodig hem uit voor een wandeling bij mijn huis. Maringo brengt een watermeloen en zijn Senegalese Kalimba mee. Zijn hondje Mali rent voor ons uit over het bospad.

Maringo vertelt: Toen ik voor het eerst in Zuid-Afrika kwam, viel alles op zijn plek. Aha, dacht ik. Muziek is dus toch wat ik vermoedde dat ze is. Pure heling. Dit is de oorsprong van muziek, haar essentie. Niet in alle werelden zijn mensen dat gewend. Hier in het Westen heeft het lied een andere rol. Het is meer gericht op commercie en entertainment.

We komen op een open plek in het bos. Mali gromt tegen een egel. 

Maringo: Hoever is de zee hier vandaan?

Milou: Ongeveer 20 minuten. Als je rent.

Maringo: Gevaarlijk.. 

Al rennend praten we verder.

Milou: Zouden we het lied als heling en als entertainment wel van elkaar gescheiden moeten zien? Het kan ook helend zijn om mensen te laten lachen of dansen door muziek. 

Maringo: Zeker. Tijdens het Mandala festival speelden we met Sabali in een drijvende tempel middenin een meer. We begonnen met meditatieve klanken en bouwden op tot een extatisch dansfeest. Iemand kwam een dag later naar ons toe om te zeggen wat het allemaal in haar had bewogen. En ze was niet de enige. Puur medicijn.

Milou: De plek waarin het lied wordt gebracht, en de verwachtingen die ermee gemoeid gaan, hebben volgens mij grote invloed op de functie van het lied zoals jij het beschrijft. Met spontaniteit, interactie en intimiteit schep je ook de voorwaarden voor die heling en verbinding. In tegenstelling tot hoe concertzalen en theaters zijn ingericht. Bestemd voor grote groepen publiek, een scherp onderscheid tussen publiek en performer, podium en zaal. Mensen betalen een kaartje en komen om iets te krijgen, niet om zichzelf te brengen. 

Maringo: Inderdaad. Publiek en performer creëren een avond samen. Net als in veel andere Afrikaanse landen die ik heb bezocht en ook in Cuba en Brazilië heb ik dat heel sterk gevoeld. In ceremonies en gewoon op straat. ‘Venga! Kom spelen!’ Klinkt vanuit iedere straathoek. Als je zegt dat je verlegen bent om te zingen of het niet kunt, kijken mensen je gek aan. Iedereen doet mee. 

We laten ons vallen in het zand. Maringo haalt zijn watermeloen tevoorschijn en breekt hem doormidden. ‘Ik eet bijna alleen maar fruit,’ zegt hij. ‘Dat is ook puur medicijn.’

Het lied als protest tegen feminicidios

Op 26 augustus 2020 vond de eerste live editie plaats van 3×3=9. Een avond vol verhalen, Mexicaanse empanadas en muziek met queer rapduo Lionstorm, singer songwriter/activiste Shishani Vranckx en documentairemaakster Julia Hollander. We spreken over het lied als protestvorm in het Vrij Paleis in Amsterdam. 

Voorafgaand aan deze avond ontmoette ik Julia in Haarlem op de warmste dag op 31 juli ooit. Julia draagt een lange zwarte jurk met afbeeldingen van Frida Kahlo erop. We strijken neer op de steiger aan het Spaarne.

Milou: Na je afstuderen aan de Willem de Kooning Academie en master Sociale en Culturele Antropologie in 2018, ben je voor het eerst naar Mexico gegaan en sindsdien ben je er 3×3 maanden geweest. Nu ga je zelfs documentaire Ni Una Más maken met als hoofdpersonage de vrouwelijke muzikantes die je daar hebt ontmoet. Zie je jezelf emigreren naar Mexico?

Julia: Wie weet. Ik hou van het land en heb er inmiddels veel vrienden. Maar er is veel geweld. Veel rijke mensen leven er in gated communities. Kinderen kunnen niet zelf naar school en worden met de auto naar school gebracht, totdat ze zelf een rijbewijs hebben. Er is wettenloosheid, aanhoudend geweld en grote ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Op veel plekken in het land wordt de vrouw gezien als bezit van de man, zijn bediende.

Milou: Wat maakt je band met het land evengoed zo sterk?

Julia: Op mijn eerste dag in Mexico-City speelden de vrouwelijke muzikantes van Las Brujas bij een demonstratie tegen feminicidios (moord op vrouwen omwille van hun gender). De muziek van Las Brujas raakte me diep en ik kwam met hen in gesprek. Zij en singer songwriter Vivir Quintana namen me op in hun muzikaal activistische LGBTQ community. Ieder van hen heeft te maken gehad met geweld of kent een vrouw die is vermoord. Agressie tegen vrouwen lijkt haast een virus. Vivir en Las Brujas leerden mij om niemand te vertrouwen, om altijd hén te bellen als er iets zou gebeuren en nooit de politie. Maar hun krachtige persoonlijkheden en dapperheid leerden mij ook om te verkennen wat het voor mij betekent om vrouw te zijn, om mijn stem te laten klinken en dromen te manifesteren. Na zo’n lange tijd dat angst vrouwen heeft stil gehouden over onderdrukking, lijkt het nu alsof er een bom is gebarsten. Niet alleen in Mexico maar over de hele wereld. Tijdens International Womensday gingen er 80000 vrouwen de straat op.

Milou: Inmiddels is Vivir een fenomeen geworden in de Latijns Amerikaanse wereld. Haar nummer ‘Canción Sin Miedo’ (Lied Zonder Angst) wordt overal door het land gecoverd als strijdlied tegen de feminicidios en heeft 4 miljoen views op YouTube. Dankzij een crowdfunding heb je ruim 12.500 euro opgehaald om deze film over deze activistische muzikantes te kunnen maken. Hoe gaat dat er verder uitzien voor jou?

Julia: In november ga ik naar Las Brujas en Vivir om de film te maken. Ik wil geen terugticket boeken. Misschien blijf ik er wel een jaar in Mexico.



A micro-revolutionist pamflet, 2019

I don’t believe in parttime ideals. They are incredibly uninspiring. Parttime ideals lead to parttime principles (actions that you practice to live up to your ideal). However, you only obey them when it suits you.

For instance:

  • I separate my plastic and organic material from waste, unless the wastebin is full.
  • I refuse to sleep with married men, except when their partner is abroad.
  • I would always buy a dog from the animal shelter, as long as that one is more cute than the one from the petstore.
  • I eat vegetarian, unless I get meat for free.

For instance: My principle is to maintain a feet-only policy for six months, started on September 21st and will continue till the first day of spring. This means I only transfer myself by foot. I call it an urban pilgrimage in which I discover althars and rituals in the hidden corners of the city. Inspired by the encounters on the streets, I write music.

Lately I noticed that many people wanted me to loosen up my principle. For the sake of caring for myself. When I shared my feet-only policy, they said things like:

  • ‘You should’nt be too hard on yourself, Milou’
  • ‘Why not take a cab home?’
  • ‘But it is rai-ning!’

Without noticing, my strict policy of ‘I walk no matter what’ changed into: ‘I walk when the weather is nice and I am not late for my appointment.’

Whether I break with my principles out of discomfort, lust or shame, truth is that I am not honest to my authentic ideals that go beyond the principles I have set to myself. And you know what? More than hyperintelligent, Adriana Lima-like beautiful, athletic or a brilliant cook, I want to be honest.

 

    H O N E S T Y

     is

      B O R I N G ?

Nope. Not in 2019.

 

In case of my urban pilgrimage, it seemed quite obvious for my surroundings that I made exceptions when walking was not fitting in my day. It seemed obvious that I put my own comfort  (read: my old habits) first.

 

Now that is

  B O R I N G !

 

I decided: From now on I adapt my habits to my ideals, not the other way around. Because by holding on to my feet-only policy, I not only create a more powerful story and train my willpower. It also deepens my experience of taking a different pace in the streets, switching perspective in the city, changing my perception of time and space. Most of all, having to decide every time deciding to go walking instead of taking a tram, costs more force, than incorporating this principle as a new habit.

Listen to this. In order to make a positive change in your life and create a domino-effect of positive changes, sticking to the actions that follow the principles without compromise is the way to go. Be radical in your actions. After all, those who persist in what they believe in show us that it is possible to make different choices and have another lifestyle against all (or some) odds, right? It doesn’t mean every one should copy you, but you make them think about their behaviour towards your principle. By following your guts unconditionally, you make the pathway free for people to do the same in their own way!

If you are reading this (apparently you are), I invite you to become a micro-revolutionist from this moment onwards. I don’t believe you should act like an iron saint. No. Just choose a tiny mission. Something that excites you. How to choose?

Follow these steps:

 

1. Make a drawing of your ideal planet.
Draw yourself in it.

  • How do you start your day?
  • What role does nature play in your life.
  • What do you say to the homeless woman sitting in front of your house?
  • How does your daily behaviour differ from your current lifestyle?

2. Choose one topic that you feel most attracted to. Phrase it in one sentence.

3. Write as much principles around this topic as you can, eventhough your ideal planet might differ a lot from how you perceive reality right now. Like:

  • All plastic I buy, I hang in front of my window
  • Every Sunday I bake an apple pie for a homeless person
  • I compliment every waiter/waitress for his/her smile
  • Every morning I start with a tree-hug session of 20 min in the Vondelpark
  • I plant a flowerseed daily

4. Choose the principle that you find most tempting.
This will be your first mission as a micro-revolutionist.

5. Make a timeframe varying from one to twelve months in which your principle will be sacred.


Ready…
set
GO.

 

Tell me all about your mission for 2019. And if you know someone who would also like to be a micro-revolutionist, feel free to share. With maintaining your new principle you train the ‘being persistent to your authentic ideal, no matter what’ muscle. The power of this challenge lies in its continuity.

B I G  B O N U S  If the set time for this challenge is over, you can add another principle of yours.

Wishing you a fabulous 2019,

Love

Milou

 

Picture by Annelies Verhelst

Desert moon in Vondelpark

Were you in Vondelpark last full moon? Big chance you heard me sing. Well, sing? I was belting my heart out.

The few cyclists that were in the park wore headphones anyway, I thought. Suddenly a short man in leather jacket stood next to me. I recognized him. He is often there, wandering. Climbs trees, plays harmonica, talks to birds. This time he talked to me.

‘You know why I am sitting in the park? It is just like my big brother, just like my mom, give me hug, give me love. You need to be tough to live like me. Here I am, alien man in alien country in alien culture. Sometimes I feel the world is a dark place. Humanity is struggling and we live in a selfish society. What do you think?’

Silence.

‘You look so innocent. Very sweet innocent. A little worried, I don’t know why.’

I am searching for words.

‘I just ask you, you don’t have to give me answer. Perhaps you don’t have answer. Some people have something smart to say. Or at least they can support you. But if you can’t, don’t worry. I am used to in my life. If I had answer myself I wouldn’t be so unhappy. Why would I leave, why would I –

     L O O K  AT  THE  M O O N !

         L O O K  AT IT,  R E A L L Y !

It is really full eh? Hahaha! Why is it the woman likes full moon? I mean I like full moon too. What a beauty, PHOOO! You know what I love from Dutch sky? Rain, crazy and then suddenly it comes to empty blue and many colour. Dutch sky is really like Africa. Only you miss the stars here, pity, but it has lots of beauty. You can feel something is coming. Some animal. Lucky you there is no animal here. In desert big chance you see lots of them. They come out to hunt. AHOOOOOOOO’

A cyclist looks at us.

‘Sorry.. I get crazy with nature. It is the best friend I have. Moon says: don’t worry Django, I am with you, you are not alone. Such a beauty eh! I want to write a poetry about you. Be careful, don’t look too much or you get crazy.’

It is cold in the park. I want to go home and take a hot bath. How to finish this conversation without making him feel bad?

‘What is this? A hug?’

I try again.

‘Thats better. Anyway some day I can play harmonica and you can sing.

‘Yes’, I answer. ‘I’d love to.’

*This conversation is part of A Wanderer’s Tale, my 6 month pilgrimage through Amsterdam.

Skydiven met Lavinia

Gepubliceerd in PopMagazine Heaven

Op 31 januari 2017 wordt Philip Glass tachtig jaar. Een mooi moment om stil te staan bij de impact die de componist heeft gehad op de muziekwereld. Of je hem nu ziet als theatercomponist, pionier van minimal music of als filmmuziekexpert, wat vaststaat is dat hij in zijn leven vele bruggen heeft geslagen tussen kunstdisciplines, muziekgenres en niet in de laatste plaats tussen de oosterse en westerse muziek.

‘Lang nadat hij er niet meer zal zijn, zal hij nog echoën in andermans werken’, zegt harpiste Lavinia Meijer. ‘Vandaar mijn ode aan hem: dubbelalbum The Glass Effect, waarop zowel het thema van Koyaanisqatsi en zijn tien etudes te horen zijn, als werken van de nieuwe generatie componisten die door hem zijn geïnspireerd: Bryce Dessner, Nico Muhly, Nils Frahm, Ólafur Arnalds en Ellis Ludwig-Leone.’

The Glass Effect

Het is een druilerige novemberavond in Amsterdam Nieuw-West. Mensen in pak lopen verloren rond op zoek naar de ingang van cultureel platform Radion. Zij komen om een ster te zien. Een vallende ster in zwarte pailletten, blijkt later. Een smalle gang met een metalen vogelverschrikker, vintage fauteuils en glow in the dark licht, leidt naar een zaal met betonnen muren en een podium met in het midden een rode harp.

Lavinia verschijnt op hoge pumps, gekleed in een broekpak met zwarte pailletten en een rood lint dat van haar linkerheup naar haar rechterborst loopt. Met een stralende lach verwelkomt ze het publiek. ‘Het is mij een waar genoegen om mijn nieuwe album aan jullie te presenteren. Hopelijk hebben jullie geen bezwaar tegen de cameramannen die vanavond om ons heen zullen dansen. We willen namelijk aan iedereen laten zien dat het mogelijk is om klassieke muziek te brengen op een plek als deze en de composities van Philip Glass op de harp te spelen.’

Samenwerking

Dat laatste is voor niemand in de zaal een verrassing. Vier en half jaar geleden bracht Lavinia het album Methamorphosis – The Hours uit, waarop ze twaalf van zijn stukken vertolkte. Het leverde platina op: een unicum in de wereld van de klassieke muziek. Sindsdien heeft ze meerdere malen het podium met Philip Glass gedeeld en ook hebben ze elkaar achter de schermen steeds beter leren kennen. Lavinia is zelfs bij hem thuis geweest.

‘Het arrangeren van de etudes van piano naar harp was een grote uitdaging’, vertelt de harpiste een paar weken voor de albumpresentatie. ‘Op het vlak van techniek en harmonische structuur gaat het een stap verder dan wat ik eerder heb gedaan. Philip heeft mij het nodige zelfvertrouwen gegeven om de uitdagingen van dit album te trotseren. Onze band is gedurende de afgelopen jaren zowel op muzikaal als op persoonlijk vlak steeds sterker geworden, wat maakt dat ik zijn muzikale taal op een dieper niveau ben gaan begrijpen.’

De transparante composities van Glass met voldoende harmoniewisselingen en ritmische structuren, lenen zich uitstekend voor de harp. Omdat het instrument veel meer boventonen heeft dan een piano, ontstaat een organisch speelveld, waarbij klanken met elkaar gaan bewegen. Daardoor lijkt het bij sommige passages net alsof er een heel orkest speelt.

‘Het is altijd mijn doel geweest om de harp als solo-instrument bekender te maken en de oneindige mogelijkheden ervan te laten zien’, vertelt Lavinia. ‘Zelfs Philip zag de harp initieel als een orkestraal instrument, waarvan de partijen gedubbeld en verdeeld moeten worden over meerdere harpen, omdat het anders technisch te moeilijk zou zijn. Gelukkig heb ik het tegendeel kunnen bewijzen.’

Ingebeeld luisteren

Het beheersen van ingewikkelde partituren op de harp is één ding. Het tot een publiek laten spreken een tweede. Volgens Philip Glass is een muziekstuk betekenisloos zonder luisteraar. In zijn autobiografie Woorden zonder muziek, beschrijft Glass een interactionele werkelijkheid, die gecreëerd wordt wanneer de musicus tijdens het spelen echt bezig is met luisteren. Alleen dan begint de muziek zich creatief te ontvouwen.

‘In het beste geval speel ik en hoor ik wat ik daarna zal gaan spelen’, meent hij. ‘Het is een soort schaduw die het object niet volgt, maar eraan vooraf gaat. De ideale manier van uitvoeren zou naar mijn idee zijn dat de uitvoerder de activiteit van het spel gevormd laat worden door de activiteit van het luisteren, en misschien zelfs door de activiteit van het ingebeeld luisteren.’

In die zin heeft de uitvoerder de macht in handen. Partituren zijn enkel stippen en lijnen op papier. ‘Als performer creëer je de ruimte tussen de ene en de andere noot’, beaamt Lavinia. ‘De timing hiervan is cruciaal voor de zeggingskracht van een stuk.’

Vallende ster

Dit is een grote verantwoordelijkheid op de schouders van een uitvoerder. Philip Glass is dan ook heel secuur in wie hij laat meespelen met zijn concerten. ‘Een eer dat hij zoveel vertrouwen in mij heeft’, vindt Lavinia. ‘Ik ga volledig in zijn muziek op en word er keer op keer gelukkig van om het te spelen. Voor mij belichamen zijn composities het oneindige leven. Donkere, trieste momenten, maar ook vreugde en hoop. Het doet me denken aan de keer dat ik ging skydiven. Dat vond ik aanvankelijk heel spannend, maar toen ik eenmaal sprong, kon ik me volledig overgeven aan de val. Ik stond stil in de tijd en tegelijkertijd kwam de wereld in razendsnel tempo op mij af, maar het beangstigde niet. Het maakte mij niet uit of ik te pletter zou slaan: ik zou gelukkig sterven. Als nooit te voren zag ik de schoonheid van de aarde en ik maakte er deel van uit. Die val. Dat is hoe ik de muziek van Philip beleef.’

En inderdaad, zelfs op een druilerige nacht in Radion kun je haar, als oplettende toeschouwer, zien vallen in een aldoor veranderende omhelzing met haar harp. Oneven ritmes volgen elkaar op, motieven herhalen zich en lijken op te gaan in de omgeving, de omgeving te worden. Is dit de interactionele werkelijkheid waar Glass het over heeft? Ons wordt geen kant-en-klaar verhaal verteld met een kop een een staart, alle patronen zijn cyclisch, niet lineair. We verwachten een eind van de muziek, maar dat lijkt niet te worden ingelost. Overgave wordt van ons vereist, wij beloven overgave, wij beloven de stukken niet analytisch te benaderen, wegdromend bij Lavinia die, al spelend, begripvol knikt en zo nu en dan gniffelt. Wat weet zij dat wij niet weten? We zijn ons weer bewust van waar we zijn in de muziek en komen erachter dat alles veranderd is. Lavinia’s blik is vol zielenleed, de omhelzing met haar harp doet aan als een vastklampen. Nochtans lijkt uit de gracieuze bewegingen waarmee ze de klanken ment, de hoop nabij, de schoonheid alomtegenwoordig.

Wat kunnen we van deze vallende ster op korte termijn verwachten? Binnen vijf dagen stond The Glass Effect in de I-Tunes Top Albums lijst van alle genres en het zal ons niets verbazen als ook dit album platina zal behalen. Verder is ze onlangs genomineerd voor een Edison voor haar In Concert Live Album in samenwerking met bandoneonspeler Carel Kraayenhof en gaat ze op tour in haar pailletten pak met The Glass Effect. Ook is haar animatiefilm Behind The Telescopes te zien op verschillende filmfestivals. Een creatie die niet geheel toevallig tot stand kwam na één van de ontmoetingen met Philip Glass. ‘Ik zat in het vliegtuig op de terugweg van Californië en was zo geïnspireerd dat ik direct begon met het schrijven van het scenario. Eenmaal thuisgekomen werkte ik mijn composities voor mijn nieuwe project uit. Dat is heel tekenend voor het effect dat Philip op mij heeft.’


De vijf geboden van Philip Glass volgens Lavinia

Eén: Breng het woord ‘discipline’ naar een volgend level. Philip Glass staat elke ochtend om zes uur op, doet sportoefeningen en componeert urenlang. In de middag komt hij zijn zakelijke afspraken na.

Twee: Verdiep je in het verleden en in wat er om je heen gebeurt. Het is belangrijk voor generaties om elkaar te begrijpen. Hoe verhouden we ons tot het verleden? Streven we naar continuïteit of zoeken we naar iets dat nog rijker is? Het hart van creativiteit ligt volgens hem, in het oppakken van iets bekends, om het vervolgens te transformeren tot iets nieuws.

Tijdens zijn studententijd in Californië en New York, probeerde Philip al zijn hele omgeving tot zich te nemen. Hij zag legendes als Charlie Parker, Billie Holiday en Sarah Vaughan live spelen, ging veel naar musea, verdiepte zich in experimenteel theater, verhuisde naar Parijs en ging samenwerken met Samuel Beckett.

Drie: Weet de juiste mensen aan je te binden. ‘Als ik iemand ontmoet die ik kan vertrouwen zijn de mogelijkheden eindeloos’, zei Glass tegen Lavinia Meijer, waarna hij haar uitnodigde om mee te spelen op zijn concert in Carnegie Hall, New York. Hij weet nog niet wat ze zal gaan doen, maar dat bedenkt hij waarschijnlijk een paar dagen ervoor.

Vier: Sluit geen compromissen. Veel van Glass’ werk werd pas na jaren op waarde geschat. Vaak genoeg kreeg hij eieren naar zijn hoofd geslingerd tijdens optredens of zeiden mensen dingen als ‘Als je een C akkoord speelt en dat eindeloos herhaalt, heb je de muziek van Philip Glass’ of ‘Mais ce n’est pas la musique!’ Pas vanaf zijn veertigste is hij werkelijk zijn geld in de muziek gaan verdienen. Stel jezelf de vraag of je het publiek van nu tegemoet wil komen, of dat je componeert voor het publiek van de toekomst?

Vijf: Heb plezier. ‘Humor ligt als een grote strik om alles wat Philip doet. Hij heeft iets ondeugends in zijn ogen en dat hoor je ook terug in zijn muziek’, zegt Lavinia Meijer. ‘Bijvoorbeeld bij etude 16, waar melancholische partijen plotseling worden afgewisseld door een swingend stuk dat rockachtig aandoet.’